۱۳۹۳ فروردین ۲۱, پنجشنبه

انتخابات افغانستان و نگاه ایرانی‌ها


امید بستن به وعده‌های بزرگ و دروغ‌های تکراری سیاست‌مدران و چندین ساعت ایستادن زیر باران و انتظار در صف‌های طولانی برای مشارکت در انتخاباتی که حتی پیش از آغاز، نگرانی درباره تقلب در آن بسیار جدی است، دست‌کم برای ایرانی‌ها، چیز عجیبی نیست.

دستگاه ناکارآمد دولتی، فساد مالی گسترده و بی‌کفایتی رهبران سیاسی و همچنان دل سپردن به صندوق‌های رای به امید داشتن آینده‌ای بهتر هم، دست‌کم برای ایرانی‌ها، قابل فهم است.

اما آن‌چه برای ایرانی‌هایی که تجربه تلخ انتخابات ۸۸ و سرکوب‌های پی‌آمد اعتراضات پس از آن را به خاطر دارند احتمالا غیرقابل درک است مشارکت در انتخابات زیر سایه تهدید و ترور و انفجار انتحاری و بدل کردن انتخاباتی چنین به رفراندمی سراسری است.


هرچقدر هم این فرض معتبر باشد که ناامنی و عملیات انتحاری به بخشی از تجربه زندگی روزانه در افغانستان بدل شده است، با توجه به عزیز بودن جان و میل به زندگی، نمی‌توان رفتار انتخاباتی دیروز افغان‌ها را بدون یافتن پاسخ به این پرسش که در مقام قیاس با ایران، چه عاملی می‌تواند مردم را چنان هم بسته کند که علی‌رغم خطر بسیار جدی «مردن به خاطر رای دادن» در انتخابات مشارکت کنند؟

به گمانم پاسخ این پرسش را باید در تجربه زیستن در فضای آزاد سیاسی یافت. آزادی سیاسی گسترده در افغانستان که قابل قیاس با جامعه سیاسی بسته ایران نیست امکانات زیادی برای جذاب کردن بازی انتخابات و تشویق مردم به مشارکت در آن و دهن کجی به جریانی می‌کند که این بازی را تهدید و نفی می‌کند.

درک این فضا و این رفتار برای ما ایرانی‌ها که سال‌هاست از این آزادی محرومیم و در واقع زیر ۵۰ ساله‌ها هیچ تجربه‌ای از آن ندارند بسیار دشوار و چه بسا غیرممکن است.

منتشر در  وبلاگ ناظران بی‌بی‌سی

0 نظرات:

ارسال یک نظر