۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۸, چهارشنبه

روزهای امید

برای دیاکو و روح بزرگ و قلب مهربانش


  تلفن می کند و از نتیجه  پی گیریها می پرسد، مخاطب نمی داند که در جواب چه باید بگوید. تلاش های دو سه روزه اخیر برای ملاقات با مسئولینی که ممکن است اقدام مثبتی انجام دهند بی نتیجه بوده است. ملاقاتی صورت نگرفته است و در بهترین حالت پیغام داده اند که از ما کاری ساخته نیست، متاسفیم.
به دیدار عضو با سابقه کانون نویسندگان هم رفته اند و به امید اینکه تخصص حقوقی کمکی بکند در میانه صحبتی همدلانه از حداقل امکانهای حقوقی در این شرایط پرسیده اند، او اما برآشفته شده و باران خشم و یاداوری اینکه انچه انها می پرسند چیزی نیست جز دنباله روی کودکانه از ادبیاتی که مدعیان اصلاح طلبی دیروز باب کرده اند، لیبرالهایی که لباس اصلاح دینی به تن کرده اند و یا دیندارانی که لیبرال شده اند. ادمه مطلب

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۱, چهارشنبه

سالگرد اعدام فرزاد کمانگر در گفتگو با هرانا



خبرگزاری هرانا - اولین سالگرد اعدام فرزاد کمانگر، معلم و فعال حقوق بشر فرزانه که از سوی تعداد زیادی از جمعیت‌ها و فعالان به نام «روز معلم آزاده» نامگذاری شده است، بهانه گفتگوی صریحی با شاهد علوی، عضو ارشد و سابق کانون صنفی معلمان کردستان ایران جهت شناختن موضع معلمان و همینطور شخصیت فرزاد کمانگر شد، این گفتگو عیناً در پی می‌آید.

آقای علوی شما پیش‌تر یکی از مسئولین انجمن صنفی معلمان کردستان بودید،‌‌ همان طور که می‌دانید در پی بیانیه این انجمن در خصوص ۱۹ اردی بهشت ماه بسیاری از مسئولین و فعالان ان به اداره اطلاعات احضار و مورد تهدید و تطمیع قرار گرفتند، علت این برخورد‌ها چیست و با توجه به چنین فضایی بیانیه انجمن صنفی معلمان کردستان در خصوص نامگذاری این روز را چگونه ارزیابی می‌کنید.

علت اصلی این برخورد‌ها را باید در هراس دائمی نظام سیاسی از هر نوع حرکت جمعی دانست. در واقع به نظر می‌رسد صرف اینکه علی رغم فضای به شدت امنیتی کردستان، انجمن صنفی معلمان کردستان به حیات خود و تدوام فعالیت‌هایش ادامه می‌دهد بهانهٔ کافی برای احضار مسئولین ان باشد بالاخره دولت مستقر کمر همت به مرگ تمام نهادهای جامعه مدنی بسته است. تاکید می‌کنم که در گذشته بنا بر تجربه خودم احضار‌ها و تهدید‌ها تنها زمانی شدت می‌گرفت که بیانیه انجمن صنفی حاوی دعوت به تحصن و اعتصاب بود، اما اکنون وضعیت به گونه‌ای شده است که حتی سخن گفتن از صلح و دوستی در کلاسهای درس و احیانا روشن کردن شمع نیز تهدید امنیتی تلقی می‌شود.