۱۳۸۸ اردیبهشت ۱۶, چهارشنبه

گفتگو

تداوم منطقی هر بحثی تنها در پرتو حداقلی از توافق بر تعاریف اولیه (یا دست کم استدلال معرفتی برای بازسازی و باز تعریف همان مبانی٬ حسب مورد) و باور طرفین مباحثه به تکثر وجودی گوهر حقیقت و آمادگی عقلایی آنان برای تغییر احتمالی دیدگاه‌هایشان در پرتو این باور است. به بیان ساده‌تر٬ طرفین خود را واجد تمام حقیقت نمی‌دانند و آماده بازسازی باورها و داوریهای خود هستند.

در گفتگوی مکتوب میان من و آقای شیرزاد عبداللهی دو شرط مذکور حاصل نشده است و گفتگو در مدار باطلی گرفتار آمده است. نوشته‌ها و مدعاهای طرفین در معرض قضاوت مخاطبان است و خواننده از منظر خود و بی‌واسطه ما٬ قرائت خود را از آن به دست می‌دهد...

0 نظرات:

ارسال یک نظر